همان هستيم كه به آن مي انديشيم

به اهميت و ضرورت خواندن نام خداوند از زبان دل و قلب پرداختيم و اينبار مي خواهيم بشنويم از زبان عقل و ذهن. كه خداوند نه تنها در قلب حضور دارد بلكه انديشه نيز تحت تاثير حضور الهي زنده مي شود و تكامل مي يابد. 

"انسان همان است كه بدان توجه مي كند"

 اين يكي از كليدي ترين تعليمات است. به عبارت دیگر، هر انديشه اي كه از همه بيشتر در انسان پا گرفته باشد و هر آن چيزي كه بيشترين توجه را از او بگيرد، بيش از همه در او نمايان مي شود. اغلب ما از قديمي ترها شنيده ايم كه مي گويند فلانی چهره ای نورانی دارد یا فلاني آنقدر فساد كرده كه چهره اش كريه شده است. اين كراهت اما از كجا ناشي شده است؟ انسان محصول و تجسم انديشه اش است. به هر چیز توجه بيشتري نشان دهد به مرور به آن شكل درمي آيد و شبيه آن مي شود. بنابراین یافتن پاسخ این سوال که" بيشترين توجه من در زندگی معطوف چه چيزي است؟" تاثیر بسزایی در مسیر و جهت حرکت ما درحیات ظاهری (جسمی) و باطنی (روحی) مان دارد.

"زندگي انسان به ارتعاشات اوست"

همانند هرچيز دیگری در جهان هستی که از انرژي تشكيل شده ، انسان نیز حاوي انرژي ها و ارتعاشات مختلفي است؛ به بیانی دیگر ، انسان برآيند ارتعاشاتش است. مراقبه بر معناي اسماء خداوند یکتا، هماهنگ كننده ارتعاشات انسان با ارتعاشات جهان هستي است. به عبارت دیگر اگر انسان توجه و تمركز خود را به خداوند بدهد ارتعاشات او خدايي و متعالي مي شود و اين تعالي در زندگي اش آشكارتر مي گردد. 

هر نامي كه از خداوند خوانده مي شود، جهتي به امواج و ارتعاشات ما مي دهد. براي مثال كسي كه خداوند قوي را مي خواند (اگر بدرستي بخواند) ديگر نمي تواند ضعيف باشد و قدرت خداوند در عملكرد او آشكار مي شود. كسي كه خداي مهربان را صدا مي زند، ديگر نه تنها نمي تواند با نفرت و بدي عمل كند؛ بلکه به مرور مهرباني در او مستقر مي شود چون انسان شبيه هماني ميشود كه آن را مي پرستد و به آن توجه دارد.

انسان خداگونه انسانی است که مبنای تمام اعمال و توجهاتش را خداوند قرار می دهد. می بخشد، چون خداوند بخشش را دوست دارد، به دیگران کمک می کند ، چون خداوند دست گیر و یاری دهنده است ، محبت می کند چون خداوند رحمان و رحیم است و مهربانی را دوست دارد... پس اگر حقیقتا اسماء الهی را با روح و قلب و جان و عقلمان بخوانیم ؛این صفات در ما به جریان می افتند و در اعما لمان نیز ظاهر می شوند. به عبارت دیگر با خواندن حقیقی نام های خداوند زمینه ی وجودمان را برای آشکار شدن صفات الهی آماده تر می سازیم.

پس بوسيله ي خواندن نامهاي خدا، به او توجه كنيم و با گفتن اذكار، آنها را در خود متجلي سازيم. باشد که هرچه بیشتر به چیزی که او می خواهد نزدیک شویم.